B2C: płatność online → FV automatem
Płatność potwierdzona → automat generuje FV B2C i ustawia status „FV – WYSTAWIONA”.
- B2C
- online
- automat
Jeśli B2B i B2C wpadają do jednego worka, to prędzej czy później masz: złe dane na fakturze, nietrafione terminy płatności, ręczne poprawki i chaos przy pobraniach. W BaseLinkerze da się to ułożyć jako proces: segment → status → dokument. Poniżej dostajesz model: rozpoznanie B2B/B2C (NIP i reguły), scenariusze płatności (online, przelew, termin, pobranie), statusy STOP na wyjątki oraz KPI kontroli.
Cel nie jest „wystawić FV”. Cel jest: FV zgodna z segmentem i modelem płatności + minimum wyjątków.
Najbardziej niezawodny model to: NIP + komplet danych firmowych + reguła kanału. „Checkbox FV” bez walidacji zwykle kończy się STOP-em lub korektą.
reguła minimalna (bez ryzyka)
domyślny przypadek
Minimalny schemat, który da się utrzymać przy skali. Największa pułapka: mieszanie terminów B2B z płatnościami B2C.
Każdy scenariusz musi kończyć się jasnym statusem: FV wystawiona / FV termin / STOP.
Płatność potwierdzona → automat generuje FV B2C i ustawia status „FV – WYSTAWIONA”.
Jeśli B2B zapłacone online/przelewem z góry: FV może powstać po płatności — klucz to poprawne dane i NIP.
Segment B2B + metoda „termin” → FV z terminem płatności + status „FV – TERMIN”. Pułapka: wrzucanie do „OPŁACONE” tylko dlatego, że zamówienie jest zaakceptowane.
COD powinno mieć własny status i logikę FV (po wysyłce albo po rozliczeniu). Pułapka: FV „zapomniane” przy dużym wolumenie pobrań.
Najpierw tag/segment, potem automat faktury. Jeden automat na wyjątki (STOP) jest obowiązkowy.
Warunek: NIP + dane firmowe → tag „B2B”. W przeciwnym razie tag „B2C”. (Dodatkowo: kanał/źródło jako doprecyzowanie.)
Warunki: tag „B2C” + płatność OK. Akcja: generuj FV + status „FV – WYSTAWIONA”.
Warunki: tag „B2B” + metoda „termin”. Akcja: FV z terminem (np. 14 dni) + status „FV – TERMIN”.
Warunki: B2B bez NIP, NIP błędny, brak nazwy firmy, braki w adresie, nietypowa płatność. Akcja: przerzuć do „WERYFIKACJA FV (STOP)” i nie generuj dokumentów.
Statusy sterują procesem. Jeśli STOP nie istnieje — wyjątki wchodzą na produkcję i rozwalają automaty.
Terminy płatności w B2B to nie „opis na fakturze”. To część kontroli cashflow i ryzyka.
np. zawsze 14 dni
np. VIP 30 dni, standard 14 dni
Jeśli KPI stoją w miejscu, problemem nie są ludzie — tylko reguły segmentacji, dane wejściowe lub statusy.
Ile faktur wymaga ręcznego generowania lub ręcznej poprawy danych.
Ile wpada do „WERYFIKACJA FV” i dlaczego (NIP, dane, płatność).
Od zdarzenia (płatność/akceptacja/wysyłka) do wygenerowania FV.
Ile razy B2B trafiło do B2C (lub odwrotnie) — to Twój koszt ukryty.
Wdrożenie zacznij od minimum: segmentacja + 2 automaty FV + STOP. Dopiero potem rozbudowa per kontrahent.
Podeślij: kanały sprzedaży, przykładowe 10 zamówień (B2B/B2C/termin/COD) oraz aktualne statusy. Dostaniesz: reguły segmentacji, statusy STOP, automaty FV, logikę terminów płatności i KPI kontroli.